Można spojrzeć na nasze życie jako na proces trwającego kilkadziesiąt lat nabywania czegoś nowego, przybierania i gromadzenia, kumulowania doświadczeń i przemyśleń. Możliwe jest także inne spojrzenie, które moim zdaniem daje bardziej właściwą perspektywę, bliższą rzeczywistości życia. Możemy spojrzeć na nasze życie jak na to wszystko, co musimy zostawić, opuścić, z czym się rozstać, zgodnie ze swoją wolą albo wbrew niej. Z każdym rozstaniem stajemy się wtedy coraz silniejsi, coraz bardziej wolni.
Rozstajemy się wpierw z młodością, stąd ów subtelny smutek adolescentów, którzy czują, że oto stoją wobec konieczności odcięcia się od ogromu możliwości tego, czym by mogli być, a teraz, stając się dorosłymi, muszą się stać tym, kim są. Bycie sobą to wielka moc.
Podobnie rozstajemy się z partnerem. Patrzymy mu albo jej w oczy i widzimy, że nie możemy już kontynuować związku, że moc do życia da nam teraz rozstanie. Wyzwalamy się z lgnięcia do siebie, do złudnych wyobrażeń o nas, stajemy się sobą.
Rozstajemy się też często bez swojej woli, gdy umierają rodzice, osoby bliskie. Na to nie mamy wpływu. Jednak takie rozstanie nie jest czymś negatywnym. Wyrastamy wtedy ponad więzy rodzinne i stajemy się coraz bardziej wolni.
Rozstajemy się przez całe życie ze swoimi złudzeniami. Czy one dotyczą nas samych czy innych ludzi to praktycznie to samo. Jeśli żyjemy prawdziwie to iluzje odpadają od nas jak liście spadające w listopadzie z drzewa. Nie ma większej wolności niż wolność od iluzji.
Ostatecznie też musimy się rozstać ze swoim życiem. Śmierć przychodzi jako ostatnie rozstanie i jest rozstaniem o największej mocy i wolności. Wszystkie inne rozstania przy niej bledną. Umierając wyzwalamy się z więzów tego świata, wracając do niebytu, takiego jak przed naszymi narodzinami.
Żyjąc wyzwalamy się z życia. Im więcej w nim rozstań, tym więcej mamy mocy i wolności. Wolność przychodzi, gdy nauczysz się odpuszczać. Moc przychodzi, gdy nauczysz się mówić nie. Moc i wolność właściwie są tym samym. To nasze życie oglądane z dwóch stron. Mówmy zatem stanowcze nie tym wszystkim, którzy nas wikłają w swoje gry, w tym również samemu sobie. Odpuszczajmy wszelkie błędy, nasze i innych, by być wolnym. Żyjmy szczęśliwie.